Σάββατο, 5 Αυγούστου 2017

Μια άβολη συνάντηση.





art matt lombard




 Η μυρωδιά από ιδρωμένα ρούχα
δεν ήταν καλότυχη στο σπίτι της
Της ξετύλιξε την κόλαση
πάνω στο τραπέζι
Του πρόσφερε καφέ και δυσφορία
Του μίλησε για τον καιρό και την συνέπεια
Αυτός χώθηκε κάτω από το τραπέζι
Κουλουριάστηκε κι άρχισε να της πιπιλάει το μεγάλο δάχτυλο
του ποδιού μέχρι που το εξαφάνισε
Προχώρησε στο επόμενο
Του μιλούσε για την αδράνεια
καθώς ίδρωνε τις αμφιβολίες της στη χούφτα
Αυτός είχε φτάσει πάνω από το γόνατο
του χάιδευε το κεφάλι με τα ακροδάχτυλα
Μύριζε σχεδόν τις μνήμες του
Γευόταν την στιφάδα τους
Ένιωθε  μουδιασμένη
Προσπάθησε να κουνήσει τα πόδια της αλλά αυτά δεν ήταν πια εκεί
Άρχισε να τραγουδάει
ένα νανούρισμα
Αυτός είχε φτάσει στο αιδοίο της
Πιπίλιζε ρουφούσε  κατάπινε
εξαφάνιζε
ανέπνεε
θλιβόταν
συνέχιζε
Είχε φτάσει πια στον αφαλό της
Αυτή θυμήθηκε την μάνα της
Ένιωσε τα χέρια της να την σηκώνουν ψηλά
ένιωσε τον ίλιγγο
έκλαψε με την πτώση
"ω οι μάνες μας ήταν τόσο ψηλές
μα οι γιαγιάδες μας τόσο πλατιές"
Του ζήτησε να κάνουν ένα διάλειμμα
αυτός ήταν χωμένος μέσα στο στομάχι της
 Δεν την άκουσε
Του μίλησε για την μεταμέλεια που
που κουρνιάζει στους λεπτοδείκτες
Του μίλησε για το μέλι και τα πάλσαρ 
Ένιωθε κάπως νυσταγμένη
Η γλώσσα του σκληρή γεμάτη ακίδες σέρνονταν
στα πνευμόνια της άλλοτε αργά άλλοτε γρήγορα
Το στόμα του άφριζε από τον κόκκινο πολτό της
Στάλαζε τα παχύρρευστα υπολείμματα της πάνω στο χαλί
Αυτή έσκιζε παλιές φωτογραφίες
 Προβληματιζόταν για το βραδινό
"τόσα ακίνητα χαμόγελα 
περισσεύουν σ' ένα σπίτι μ' άδειες κατσαρόλες"
Μονολογούσε
"τα θλιμμένα μάτια είναι κλισέ τ' απομεσήμερου"
Συνθηκολογούσε 
"ο χρόνος δεν  έφερε κανένα πεθαμένο πίσω" 

Η ώρα περνούσε και αυτή δεν υπήρχε πια σχεδόν καθόλου
Ίσα που πρόλαβε να σιάξει τα μαλλιά της πριν 
αυτός εξαφανίσει τα χέρια της 
Είχε μείνει μόνο το κεφάλι της πεσμένο άτσαλα πάνω στην καρέκλα
Αυτός, υγρός κόκκινος γίγαντας
το πήρε στα χέρια του
γέμισε το στόμα της κατιφέδες.
Μετά της έραψε τα χείλη
Το κράτησε ψηλά κι έκλαψε σαν μικρο παιδί
  Το τοποθέτησε με δέος μέσα στο ψυγείο.
Συμμάζεψε όλη την αναστάτωση
που είχε προκαλέσει
και την έχωσε στην τσέπη του. 

Φόρεσε το σακάκι του και έφυγε από το σπίτι.

Τετάρτη, 2 Αυγούστου 2017

Χρησμοί.










Όλα φτιαγμένα από κάποιου είδους
ρευστού αδρανούς υλικού
από την πήξη  στην τήξη
όλα μουλιάζουν
μέσα στον Αύγουστο
όλα  μοιάζουν τόσο απίθανα ακίνητα
 ώστε ξεσπώ σε γέλια

"είναι το πιο εύκολο μωρό μου
 να τελειώσεις μια επανάσταση
αρκεί αυτή να ξεκινήσει"

το γέλιο μου γίνετε λόξυγγας
πρώτα χοροπηδάει το στομάχι
μετά το στήθος
μετά χοροπηδάω ολόκληρη
ο χορός μου χάνεται
σ' επιληπτικό παροξυσμό
αρχίζω και φτύνω χρησμούς
σε παλάμες

¨τα πλυμένα πιάτα κάνουν τον κόσμο καλύτερο"
"η κλάψα στεγνώνει το μουνί"
"η νηστεία κοστίζει περισσότερο από την πείνα"
"κανένα σκυλί δεν τραγουδάει"
"Τίποτα δεν αναπνέει στις αντανακλάσεις"
"η ουρολοίμωξη είναι η χειροπέδα της πραγματικότητας"
"η οργή δεν είναι καύλα" 

"Πρόσεχε τα ψέματα που ψιθυρίζεις
θα χρειαστεί να τα ντυθείς αλήθειες" 





Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Τ' άρματα (τραντίσιοναλ)






Εμπόλεμοι απόλεμοι
και τρεις ντουζίνες σπέρμα
στα άρματα μας χτίσανε
και σπάσανε τα φρένα
παπούτσια δεν μας δώσανε
ούτε και λίγες σφαίρες
στο μέτωπο μας στείλανε
να σχίζουμε παντιέρες

Εμπόλεμοι απόλεμοι
κι η ζεστή να μας θλίβει
τα μάτια μας ξερίζωσαν 
τα γιάτρεψαν με ξύδι
μας τάξανε παράσημα
μας χρέωσαν θυσίες
την πείνα μας ξεγέλασαν
μ ανόσιες  θητείες

Εμπόλεμοι απόλεμοι
με τρεις ντουζίνες ψέμα 
στα άρματα μας ξέχασαν
βουλιάζουμε στο αίμα
τα χέρια μας τα σπάσαμε
να βγούμε απ' τ' ατσάλι
μα το θεριό μας κλείδωσε
και τώρα θα μας φάει

 
Οι μέρες πέρασαν πολλές  οι μέρες μείναν ίδιες
κι ο πόλεμος δεν τελείωσε  
γιατί δεν τον κήρυξαν .

Τ' άρματα στέκονται εκεί
ακόμα και πεινάνε
τις σάρκες μας που μάσησαν
στη λάσπη τις ξερνάνε 
Κι ο τάφος  μας που ειν' ανοιχτός
στέκει και περιμένει
κανένας δεν τον έμαθε
κανένας δεν τον ξέρει
 τ όνομα μας που θρηνεί
θα σπάσει απ τα αγέρι
σαν τ άμοιρα τα χρόνια μας
και σαν το καλοκαίρι.

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Ψίθυροι.






Δεν υπάρχει εξουσία
μόνο πίστη στους προφήτες της 

η κυβέρνηση φοβάται τον λαό
ο λαός τρέμει περισσότερο από την κυβέρνηση
η βιαιότητα της τύχης
παράγει μυωπικούς ήρωες
κλύσματα
παραμιλητά
Στρατηγικές βύθισης
αθροιστικές αδεξιότητες
τηγανητές πατάτες
ανθρωπολαβές
βιοκλιματικά κτίρια
πετρέλαιο
κομμουνισμό
μεγάλα βυζιά
ηθικά μαθηματικά

-καθησύχασε με
 
είμαι η ζωή
είμαι ο θάνατος
προσφέρω τα πάντα
και σ' αφήνω με τίποτα
δεν έχω έλεος
δεν έχω ψέμα 
είμαι βασιλιάς
είμαι βασίλισσα
είμαι δολοφόνος
είμαι στρατός
είμαι επαίτης
είμαι ληστής
είμαι περιπλανώμενος
είμαι η ρίζα 


η αγάπη και η πείνα σχεδιάζουνε τον κόσμο
η αποσύνθεση
θ αρχίσει με τέσσερις ώρες καθυστέρηση
τοπικούς όμβρους
και μεμονωμένες καταιγίδες στα ορεινά

ένα ρέψιμο της γης
κι όλα τα τετράγωνα θα γίνουν σκόνη.



Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Ύαινες







οι ύαινες γίνονται ανήσυχες
χρειάζονται μόνο το χρόνο να μεγαλώσουν
το ένστικτο είναι εδραιωμένο

η ζωή δεν μέτρησε πότε τις μέρες
μόνο ο άνθρωπος μετράει τη ζωή
ο παρελθών ποταμός
που τα κοπάδια κυλιούνται
είναι παγίδα
 σε ξεδιψάει
και σου σπάει τα πόδια

 
φοβόσουν
 φοβόσουν  όσο σου μιλούσα
έτρεμες κι έκρυβες τα χέρια στις τσέπες
μην απλώσουν κι αρπάξουν
κάθισες πάνω στις φτέρνες
προσευχόσουν για ζωή κι ένα τσιγάρο
-πρέπει να φύγουμε από δω
τούτο το νερό σέρνει 
 μνήμες και κόκαλα

κουνούσες το στόμα σου  
κατάπινες τις λέξεις 
έχτισες το σπίτι σου στις όχθες
έκλεισες τα μάτια σου κι έγινες Θεός
εφήμερος
μικρός
και λασπωμένος
φοβόσουν
 φοβόσουν  
 
 
όμως
οι ύαινες θριαμβεύουν στο πλήθος
τρέφονται αδυναμία και παράδοση
στήνουν τις νύχτες στη σειρά
τις βάφουνε με γέλια
δεν πηδάν από ταράτσες
κι είναι τόσο τρυφερές με την σπορά τους

αύριο
μετά από σένα
 θα ξεκουράσουν τα σαγονιά τους στον ήλιο 
καμιά λέξη δεν θα μιληθεί
κι η σφαγή θα ξεκινήσει πάλι
 
 

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Tο νερό.







Tο νερό δεν είναι εμπόδιο
Tα σώματα  φτιάχνουν  γέφυρες
30.000 πτώματα
Aυτό το χώμα ανασαίνει με σφαγή
Eνα λάθος και θα χάσω το γεύμα μου
Aκόμα ένα και θα σπάσω το σβέρκο μου
Kρύβομαι  μέσα στις φωνές
 Iχνηλατώ τις πέτρες

Θέλει  πονηρία
 όχι  τύχη
 να πας εκεί
 που άλλος δολοφόνος δεν έχει τραφεί

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2016

Φαντάσματα





σε τάφους  ρηχούς  μας θάψανε
 και  το σκάμε όταν βρέχει
στις στάσεις ψάχνουμε δανεικά αυτιά
χαζεύοντας τις
ρωγμές που σκαρφαλώνουν στα σώματα
και τα ταξιδεύουνε μέχρι να γίνουν χώμα
βασιλιάδες κι αποπαίδια των λυγμών   
ζητάμε τσιγάρα 
 κερνάμε καραμέλες 
κι αδειάζουμε τις τσέπες των περαστικών 
 φοβούνται
όταν μας κοιτάζουν στον καθρέφτη το πρωί
και τους παγώνουμε το σβέρκο
όταν γελάνε δυνατά
κανένας έρωτας δεν θα τους κρύψει
ούτε λέξεις θα τους ζεστάνουν

Πόσο υπάκουοι γίνονται όλοι όταν κρυώνουν
μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο ψιθυρίζοντας νανουρίσματα