Ενδιάμεσο

ph  Bressai

 Άγνωστες οροφές τρέχουν πάνω απ' τα κεφάλια μας,

κι εμείς

ξυπνήσαμε στη μέση του δρόμου.

Στην πιο ανιαρή διαδρομή.

Δεν αναρωτηθήκαμε τι
 το κράσπεδο;

γιατί η άσφαλτος;

Δεν τρομάξαμε ηδονισμένοι 
χαρτογραφώντας πρώτη φορά οδόστρωμα.

Δεν θα δούμε το τέλος

στο απέναντι πεζοδρόμιο ασφαλείς .

Ανακουφισμένοι,
ξυπνήσαμε να περπατήσουμε
καταμεσής.

Μας μάθαν το πως ξεκινήσαμε

Απαγγέλλουμε το πως θα τελειώσουμε.

Μα εδώ είναι το ενδιάμεσο

κι όλοι βαριούνται να τραγουδήσουν.

Μόνο μετράνε  βήματα. 

Δυσπεψία

Δεν σκαλώνει στο δόντι

το ανθρωπινό κρέας.

Λαίμαργα 

το τρως  

ταϊσμένο

σ'  ένα ψάρι

ή ένα γουρούνι.

 Όταν η  άγνοια

κουκουλώνει  

τη δυσπεψία

 το στόμα

δεν βρίσκει λόγο

να μην γελά. 

Οι ευαίσθητες ψυχές, ευαίσθητα υποφέρουν και συγκαίονται.

Μέρες επιστροφής για τις ευαίσθητες ψυχές
Πίσω στα τσιμεντένια κάστρα τα ορφανά από χορτάρι
Πίσω σε μαζούτ αναπνοές και ατσαλένια τροχοφόρα
Πίσω σε ηλεκτρικούς βόμβους και μανιοκαταθλιπτικά σκυλιά
Σε μελωδικές σκουπιδιάρες και μαβιά πεντάγραμμα

Κουβαλάνε κάτι οι ευαίσθητες ψυχές...
κάτι για να μην ξεχάσουν...
άμμο μέσα σε μπουκαλάκια αλμυρή.
.. άμμο κριμένη μέσα σε σακίδια και παπούτσια
Άμμο να καλοκαιριάσει το μπετόν στους τοίχους
μας και το σταχτί μας δέρμα

Μας μυρίζουν την θάλασσα που λούστηκαν
σε Ικαριες
και Αμοργους
Αναφες και Κουφονησια

Μας μοιράζουν ασημένιες αντανακλάσεις από φεγγάρια
που δεν θα υπάρξουν ποτέ ξανά...
Κάνουν τις ώρες μας μικρές, βαθιές σαν πληγή
που την τρώει η
μανία της παραίτησης

Οι ευαίσθητες ψυχές απλώνουν τα μακριά τους δάχτυλα
που κρέμονται σαν ευχές
σε λεπτεπίλεπτους καρπούς χεριών
που στάζουν μελί από ιδρώτα

Απλώνουν αυτά τα δάχτυλα τρυφερές αναπνοές..

πάνω στο γαμημένο πληκτρολόγιο
κι αρχίζουν να μας πρήζουν τα αρχίδια
( σε όσες δεν έχουμε μας το φυτρώνουν πρώτα!)
με φωτογραφίες
από παιδάκια προσφύγων
και κατεβατά πόνου
κι  αλληλεγγύης...
κι αναθέματα...

ωωωω αγαπάνε τα αναθέματα οι ευαίσθητες ψυχούλες..
τύφλα να χει ο Τράγος Πειραιώς!!

Σχεδόν ένα μήνα μας πετάξαν τα μάτια με φώτο του στυλ

το φεγγάρι στη θάλασσα
το πόδι μου στη θάλασσα
εδώ πιάνω το κύμα στη θάλασσα
εδώ πίνω ουζάκι στη θάλασσα
εδώ με βρέχει το κύμα στη θάλασσα
εδώ έχεσα στη θάλασσα
εδώ γαμήθηκα στη θάλασσα
εδώ έπαθα κολπίτιδα στη θάλασσα
εδώ η θάλασσα στη θάλασσα

( όπου θάλασσα βάλτε όλα τα χοτ σποτ νησιά των εναλλακτικών πλην
τίμια επαναστατημένων ευαίσθητων ψυχών καριέρας )

Γύρισαν από τις Ικαριες τις Αμοργους τις Αναφες και τα Κουφονησια
που όλως τυχαίως δεν είναι προορισμοί προσφύγων
και φρέσκοι και δυνατοί πιάσανε δουλίτσα.

Άρχισαν να κολλάνε τα ένσημα της επανάστασης.
Χάσανε μεροκάματα τον προηγούμενο μήνα που κυνηγούσαν τις μουρμούρες και τον έρωτα στο Θεϊκό φως του αιγαίου

Φόρτωσαν τις μπαταρίες και μπορούν περήφανα να επιδείξουν
την ηλιοκαμένη επαναστατικότητα της ηλιοθεραπείας
κι όχι των χωραφιών
την ερωτική ευαισθησία τις ιδεοληψίας
κι όχι των σωθικών
Την πολεμική ρητορεία του αποξηραμένου σωτήρα
κι όχι του μουλιασμένου στην ανθρώπινη σούπα κοινού θνητού.
Χωρίς σταματημό.

Σαν δαιμονισμένα λαγουδακια της ντουρασελ,
μας σπαμαρουν τα εικονικά ντουβάρια
με ταλαιπωρημένα παιδάκια προσφύγων και καμένα σκυλιά.

Ωωωω ποσο αγαπάνε οι ευαίσθητες ψυχούλες
τα εγκαυματικα σκυλάκια
και τα κρεμασμένα γατάκια
και τα πηδηγμένα κατσικάκια
και τα πνιγμένα παιδάκια.
Τα αγαπάνε γιατί είναι η απόδειξη που μας τρίβουν στην μούρη
ότι είναι οι πιο ευαίσθητοι και καλοί άνθρωποι
οι ξεχωριστοί άνθρωποι
οι γεμάτοι αγάπη
κι αποδοχή
Οι ντελιβεραδες του παγκόσμιου μαρτυρικού σταυρού
των απανταχού κατατρεγμένων ...καμένων... πηδηγμένων.

Και τρώνε μόνο ρεπάνια και μαρούλια , ποτέ κάτι με πρόσωπο
και δεν χέζουν αλλά παράγουν κοπριά
για να την ρίξουν στα μαρούλια ν αυγατίσουν
και μετά να τα φάνε και να κάνουν
κι άλλη κοπριά και μετά ξανά στα χωράφια
και μετά κι άλλα μαρούλια...
μέχρι να θαφτεί ο πλανήτης κάτω από τα σκατά τους...
γιατί σκατά χέζετε συντρόφοι, όχι κοπριά!!!

Ένα μεγάλο Άντε στα Γαμιδια στις ευαίσθητες ψυχές
που ξόδεψαν ένα σκασμό λεφτά ή μισό σκασμό
για να μην κάνουν ακόμα μια φορά τα λόγια πράξη.

Πήγαν στα κωλόνησα τα άσπρα
τα καθαρά από πόνο και πρόσφυγες
γεμάτα μόνο με ποίηση και ερωτά και φως...
ξέπλυναν τα χορτοφάγα ιντελεκτουελ ποδάρια τους
στα πρασινογάλαζα νερά
και πουλάνε ηθικίστικες μπαρούφες και χολή
καβάλα πάνω στο θαλασσοπνιγμένο
προσφυγικό άτι που θα τους πάει καρφί
στην διοίκηση της κατάληψης της γειτονιάς τους
ή κολεκτίβας του ορόφου τους
ή στη συνεργατική παπατζα του κολλητού τους

ή στην καλύτερη, 

στον εκδότη που έχουν παρκάρει την γλώσσα τους.

Αη σιχτίρ 

Είστε χειρότεροι από τους απλά αδιάφορους.

ΥΣ. όσο γράφουμε στάτους

μαζεύοντας λαικς  

ως πονόψυχες σελεμπριτις και ντίβες των  κολλύβων  

Κλείνουν σύνορα
το ένα μετά το άλλο
Τείχη σηκώνονται από φυλακισμένους
Ο στρατός αναλαμβάνει την διαχείριση
της ανθρωπιστικής κρίσης μέσα σε πόλεις
και
το Μπούχενβαλντ ξανάνοιξε

 και ως

  χαρωπό, ανακαινισμένο
μπάι ΙΚΕΑ κέντρο φιλοξενίας

κατουράει πάνω στο "Πότε Ξανά"

Επέμβαση ρουτίνας

Η αντικειμενική πραγματικότητα

καταπίνει το δόγμα.

Εμμονές σε πλήρη ανάπτυξη.

Δοξασίες

στις καλύτερες τιμές της αγοράς.

Το αριστερό λάθος σε πληγώνει.

Το δεξί  σε συρρικνώνει

μα κάνει τα ποιήματα σου έπη

Κάτι σου ρημάζει το υπογάστριο.

Κάτι σπάει

ή ίσως διορθώνεται.

Μην μελαγχολείς

 Θα είσαι περδίκι σε 3 μέρες.

 

Οι εκλογές είναι επέμβαση ρουτίνας.

Πόετρυ ιν αουρ σέντερι

ph. Susannah Benjamin

Κάποια μέρα
θα μαζευτούμε όλοι εμείς
που γράφουμε ιστορίες, ποιήματα
ενάντια στην άρχουσα τάξη,
αλλά μας καταδέχεται μόνο η google και το blogspot,
θα δώσουμε ραντεβού έξω από ένα μαγαζί με κυνηγετικά είδη
και θα το ληστέψουμε.

Στη συνέχεια θα πάμε στην πιο κοντινή κωμόπολη που θα βρούμε στο χάρτη
θα σφάξουμε το δήμαρχο
(εκτός αν είναι κκε),
Θα κρεμάσουμε το δημοτικό συμβούλιο απ’ την καμπάνα της εκκλησίας
και θα τρέχουμε γυμνοί στο δρόμο.
Οι πιο ντροπαλοί από εμάς,
θα τυλίγονται με βυζαντινές σημαίες
και θα χτίζουν οδοφράγματα στους κεντρικούς δρόμους
Οι πιο έξυπνοι
θα φτιάχνουν ναρκωτικά
στο υπόγειο του τοπικού αστυνομικού τμήματος,
Θα τεστάρουν το md στους μπάτσους
για να τους σκάσουν επιτέλους feelings
και το lsd στους φασίστες
γιατί δικαιούνται και αυτοί να δουν τη  νίκη του φασισμού
πριν τους κάνουμε σουβλάκια
και τους ταίσουμε με το ζόρι στους χορτοφάγους.
Θα βιάζουμε αβέρτα
γάτες και ανθρώπους,
Θα βγάζουμε selfies
με το κεφάλι του δημοτικού συμβούλου του Ποταμιού
και θα τις ανεβάζουμε στο φεισμπουκ.
Για κάθε ριπορτ
θα καίμε και ένα σπίτι της πόλης
ή θα σκοτώνουμε έναν άνθρωπο
μέχρι να μείνουμε εμείς,
τα όπλα μας,
τα οδοφράγματα
και τα αλογάκια της παναγίας.

Τότε θα σημαδέψουμε τον στρατό της κυβέρνησης
που θα έχει περικυκλώσει από ώρα την πόλη
και θα πατήσουμε την σκανδάλη
ευχαριστημένοι με το ότι δε θα βρεθεί ούτε ένας πολιτικός χώρος να μας στηρίξει.

κι ας γίνει ότι γίνει τέλος πάντων.

***

Κι έτσι η ιστορία θα γραφτεί
πάνω σε λαμαρίνες και διαφορικές εξισώσεις
Δεν θα ντυθεί την ποίηση
που είναι δεμένη στα
μάτια των ανθρώπων
και τρώει τα νύχια της σκάβοντας
πάντα τον ίδιο λάκκο

Καταγεγραμμένοι θα
χαζεύουμε τους κρεμασμένους να
ηχούν σαν ποτήρια που τσουγκρίζουν σε γιορτή
Γυάλινοι θα  μας καθρεφτίζουν
να παρακαλάμε τα σκυλιά και τα δέντρα να μας γράψουν ωδές
να τις ακούμε με τα νεφρά και τις χολές μας
τις ουρήθρες και τους σιελογόνους αδένες 

Κάθε μέρα θα μαζευόμαστε
εκεί απ όπου δεν φεύγουμε ποτέ
Συλλέγοντας κάλυκες
και γόπες απ’ το χώμα
Στερημένοι από μολύβια και πληκτρολόγια,
θα δαγκώνουμε λέξεις πάνω στα πετσιά μας,
βλέποντας τα οδοφράγματα να βουλιάζουν στην πίσσα.
-Εμείς τα κτίσαμε;;
Τ’ αλογάκια της Παναγίας;;
Οι χρησμοί;;
Τα ψίχουλα;;

-Ποιος θυμάται πια;;

Υστερόγραφον

Η ποίηση δεν είναι  παρθένα
Δεν κουράζεται, μα πλήττει
Σαν καλοταϊσμένο σκυλί σαλονιού.
Αφήστε τα εσώψυχα και ταΐστε την σωθικά
Η ποίηση δεν είναι χορτοφάγα.

Το κείμενον είναι αποτέλεσμα συνεργασίας

με κύριο Φώνδα Θέατρο Δρόμου

 

Ημικρανίες

ph.  Monica Bekkers

Προκαλεί θλίψη η ευθύνη.

 Ζω στις εποχές κι όχι στις ηλικίες.

Η σοβαροφάνεια της ρυτίδας
σου βάζει τρικλοποδιές.
Σε κάνει να ξεχνάς να περπατάς.
Απολαμβάνω τις δονήσεις
εκτεθειμένων νεύρων.
Ανακαλύπτω  τις εκπλήξεις
που συχνάζουν στις καθυστερήσεις.
Φταρνίζομαι μελωδίες.
Μεταβολίζω ημικρανίες.
Ιδρώνω το μάγουλο
πάνω σε δέρμα.
Ακούω την κοιλιά μου να γουργουρίζει.

Όταν ταϊστούν όλες οι απορίες
θ' αφανιστούν τα όνειρα.

Μετεωρισμός.

art  Timwnas

Ζυμώνουμε τον Έρωτα

για να χωράει στο στόμα μας.

Κι έτσι καταπίνουμε  απόγνωση.

Ασθενούμε με σπλαχνική υπερευαισθησία.

 Υποφέρουμε από μετεωρισμό.

Γίνομαι αξεσουάρ τοίχου

μοναδικό, πολύτιμο.

Ψάχνω το στόμα που θα με καταβροχθίσει

Η αναμονή με θολώνει

μα κρατά τις πιθανότητες ζωντανές.