Περήφανες Λοιμώξεις Της Ηθικής Ευαγγελίζονται.

Στοχάζεται Γράφει και Ευλογει

  'Ηβη Καίσερλη

Photo  art  

Kangela Tromokratisch

 

Ξύπνησα στο 2020.

Άνοιξα τα παράθυρα να μπει καθαρός αέρας 

και ν ακούσω τα πουλιά να κελαηδούν,

 Αλλά μπήκε μόνο σκατίλα από τις σωληνώσεις της πολυκατοικίας.

 Και θόρυβος από χιλιάδες καζανάκια..

Όλοι χέζουν κορονοιό κι εγώ τον αναπνέω..

Έστειλα το sms μου,έγραψα την δήλωση μου και βγήκα να μαζέψω κρίνους..

Aχχχ  οι κρίνοι..

Θα τους κάνω με μπακαλιάρο και σκορδαλιά!

Έτσι δεν κάνουν σήμερα;

 Η γάτα μου με κατακρίνει και διαμαρτύρεται..

Δεν της αρέσει ο κρίνος.

Είναι χειρούργα άλλωστε..

Προτείνει περιστέρια και λιόφυλλα..

Ίσως είναι κατά βάθος εθνικίστρια.. 

Την έντυσα τσολιά και της άρεσε. 

Μου έφερε μάλιστα κάτι μισοκακόμοιρα περιστέρια λαθρομεταναστες
 να μου το αποδείξει.
Ίσως τη βάλω στο φούρνο, δεν ξέρω..
θα ταίριαζε με ρίζες λωτού άραγε όπως το είδα σ ένα κινέζικο μάστερ σεφ;
Ο λωτός φέρνει λήθη..
ξεχνάς πως τρως ότι αγαπάς για να πάρεις τα μάτια του και τις δυνάμεις του

 Κι ύστερα... 

Βγαίνω σα γάτα  απ' τον φωταγωγό.

 Κερνάω ακούσια ντουμάνια τις γριές που 

βηχολογούν συνωστισμένες  

κουτσομπολεύοντας ολημερίς

 στους κοινόχρηστους χώρους τις πολυκατοικίας

Κάθε μέρα  σε ώρα ευέλικτη

αλλά πάντα μετά τον όρθρο και πριν το μεσημεριανό

βγάζουν επιτελικές ανακοινώσεις με ντουντούκες

Στη συνέχεια τις κολλούν  παντού

στις πόρτες, στους τοίχους, στο ασανσέρ και πάνω μου,

απαγορεύοντας την είσοδο στους ντελιβεράδες

Θα τους ρουφήξω τη ψυχή καθώς κοιμούνται..

για να τη χέσω μετά κι εγώ με τη σειρά μού 

στις σωληνώσεις της υπέροχης πολυκατοικίας μας..

αν σταματήσουν τα καζανάκια χαθήκαμε! 

Της Ευχομαι. Του Νίκου Κυριακίδη.

Τα κορίτσια τρώνε
Σχεδόν κοιμούνται μασουλώντας
 Βράχια, περαστικοί, ωράρια
Να, ο προορισμός μιας γυναίκας
Πρέπει να μάθω τ’όνομα
Κάποιας νύμφης, νεράιδας, ξωτικού
Τους μιλάω με τα καθημερινά μου
Μελαγχολούν άξαφνα

Ας μ άρεσε,
 δεν ήταν μοιραίο
 Κουτουλούσε απ την κούραση
Εγώ μπλεγμένος μες τα φίδια μου
Είχα χρόνο για χάσιμο
Έχανα ανώδυνα χρόνο
 Θα πρέπει να διαλύσω κι αυτά τα σπίτια
Υγρά, κακοχτισμένα, βρώμικα
 Πρέπει να μάθω πως οδηγούν μπουλντόζα
 Αλλά τεμπέλης ήμουν πάντα
Έτσι, μπήκα σ ένα ΚΤΕΛ ...

 Έκλεισα τα μάτια
την ονειρεύτηκα ξεκούραστη
Να τρώει ζωηρά
Να ποζάρει πια στα βράχια.
 Δεν ειναι χταπόδι, ένα κορίτσι είναι
Να κερνάει σ ένα καινούργιο σπίτι
Κάθε περαστικό που αυτή διαλέγει
Πιο ήρεμη
Να μη δουλεύει τόσο
Να γελάει με καινούργια ονόματα που μαθαίνει
Μυθολογικά, περίεργα
Όλα αυτά, να έχει


Νομίζω πως τρακάραμε
 Πρέπει να αιμορραγώ
Είμαι και μόνος
 Χωρίς τα φίδια μου
 Γύρω μου όλοι ήρεμοι
Αυτή, γλύτωσε


Νίκος Κυριακίδης  

Πόετρυ ιν αουρ σέντερι

ph. Susannah Benjamin

Κάποια μέρα
θα μαζευτούμε όλοι εμείς
που γράφουμε ιστορίες, ποιήματα
ενάντια στην άρχουσα τάξη,
αλλά μας καταδέχεται μόνο η google και το blogspot,
θα δώσουμε ραντεβού έξω από ένα μαγαζί με κυνηγετικά είδη
και θα το ληστέψουμε.

Στη συνέχεια θα πάμε στην πιο κοντινή κωμόπολη που θα βρούμε στο χάρτη
θα σφάξουμε το δήμαρχο
(εκτός αν είναι κκε),
Θα κρεμάσουμε το δημοτικό συμβούλιο απ’ την καμπάνα της εκκλησίας
και θα τρέχουμε γυμνοί στο δρόμο.
Οι πιο ντροπαλοί από εμάς,
θα τυλίγονται με βυζαντινές σημαίες
και θα χτίζουν οδοφράγματα στους κεντρικούς δρόμους
Οι πιο έξυπνοι
θα φτιάχνουν ναρκωτικά
στο υπόγειο του τοπικού αστυνομικού τμήματος,
Θα τεστάρουν το md στους μπάτσους
για να τους σκάσουν επιτέλους feelings
και το lsd στους φασίστες
γιατί δικαιούνται και αυτοί να δουν τη  νίκη του φασισμού
πριν τους κάνουμε σουβλάκια
και τους ταίσουμε με το ζόρι στους χορτοφάγους.
Θα βιάζουμε αβέρτα
γάτες και ανθρώπους,
Θα βγάζουμε selfies
με το κεφάλι του δημοτικού συμβούλου του Ποταμιού
και θα τις ανεβάζουμε στο φεισμπουκ.
Για κάθε ριπορτ
θα καίμε και ένα σπίτι της πόλης
ή θα σκοτώνουμε έναν άνθρωπο
μέχρι να μείνουμε εμείς,
τα όπλα μας,
τα οδοφράγματα
και τα αλογάκια της παναγίας.

Τότε θα σημαδέψουμε τον στρατό της κυβέρνησης
που θα έχει περικυκλώσει από ώρα την πόλη
και θα πατήσουμε την σκανδάλη
ευχαριστημένοι με το ότι δε θα βρεθεί ούτε ένας πολιτικός χώρος να μας στηρίξει.

κι ας γίνει ότι γίνει τέλος πάντων.

***

Κι έτσι η ιστορία θα γραφτεί
πάνω σε λαμαρίνες και διαφορικές εξισώσεις
Δεν θα ντυθεί την ποίηση
που είναι δεμένη στα
μάτια των ανθρώπων
και τρώει τα νύχια της σκάβοντας
πάντα τον ίδιο λάκκο

Καταγεγραμμένοι θα
χαζεύουμε τους κρεμασμένους να
ηχούν σαν ποτήρια που τσουγκρίζουν σε γιορτή
Γυάλινοι θα  μας καθρεφτίζουν
να παρακαλάμε τα σκυλιά και τα δέντρα να μας γράψουν ωδές
να τις ακούμε με τα νεφρά και τις χολές μας
τις ουρήθρες και τους σιελογόνους αδένες 

Κάθε μέρα θα μαζευόμαστε
εκεί απ όπου δεν φεύγουμε ποτέ
Συλλέγοντας κάλυκες
και γόπες απ’ το χώμα
Στερημένοι από μολύβια και πληκτρολόγια,
θα δαγκώνουμε λέξεις πάνω στα πετσιά μας,
βλέποντας τα οδοφράγματα να βουλιάζουν στην πίσσα.
-Εμείς τα κτίσαμε;;
Τ’ αλογάκια της Παναγίας;;
Οι χρησμοί;;
Τα ψίχουλα;;

-Ποιος θυμάται πια;;

Υστερόγραφον

Η ποίηση δεν είναι  παρθένα
Δεν κουράζεται, μα πλήττει
Σαν καλοταϊσμένο σκυλί σαλονιού.
Αφήστε τα εσώψυχα και ταΐστε την σωθικά
Η ποίηση δεν είναι χορτοφάγα.

Το κείμενον είναι αποτέλεσμα συνεργασίας

με κύριο Φώνδα Θέατρο Δρόμου