Συγκατάθεση

Κάτι ρυπαρό μπουσουλάει κάτω από το δέρμα μου

Το παρακολουθώ καθώς

διεκδικεί 

την κίνηση του χρόνου μου

Μου μιλά με την μεταλλική φωνή 

χιλιάδων σκουριασμένων καρφιών 

που σέρνονται πάνω σε γυαλί

"Πρέπει να αρρωστήσεις αν θες να παραμείνεις υγιής"

Κλείνω τ αυτιά μου

σφιχτά με τις παλάμες 

μα το εγκλωβίζω μέσα μου 

"Σ' αγαπώ"  επαναλαμβάνει

βολεμένο  στις φωνητικές  μου χορδές

Ανοίγω  το στόμα

μα το μόνο  που βγαίνει  είναι  συγκατάθεση

Μου κόβει τα οπτικά νευρά

Γιγαντώνεται μέσα στο σκοτάδι μου

Με θωπεύει με την τρυφερή χυδαιότητα

του έμπειρου εραστή

Το νιώθω να φοράει τα δάχτυλά μου

  κρύο και υγρό

Γλιστράει μέσα μου

Με γονιμοποιεί

με κάτι θλιβερά σιωπηλό

που δεν θα γεννηθεί ποτέ

Γεύομαι αλμύρα

Κλαίω ή βυθίζομαι;

"Η απελπισία είναι η πολυτέλεια των απλών ανθρώπων

η επιθυμία ψευδαίσθηση αθανασίας 

πρέπει να αρρωστήσεις αν θες να παραμείνεις υγιής"

Με πείθει

Ενσωματώνομαι στο υπόλοιπο της ζωής μου 

αποδεχόμενη 

πως είμαι πια νεκρή.

Πέμπτη.

art

Jeanloup Sieff

Σχίζω το πετσί μου

με μάλλον άγαρμπες κινήσεις

Το στόμα σου ανοίγει διάπλατα
Ακούω το σαγόνι σου να εξαρθρώνεται

Βλέπω ένα γενναίο ψέμα να κουρνιάζει

στο λαρύγγι σου

Ξετυλίγεται σιγά σιγά

ξεπροβάλει

πίσω από τα δόντια

Χύνεται πάνω στο στομάχι σου 

πριν προλάβω να το στραγγαλίσω

Η αργοπορία μου

μας επαναφέρει

στο τακτοποιημένο μας σαλόνι.

Ποια μέρα θα φορέσουμε σήμερα;

"Την Πέμπτη"

 επιμένεις

"Είναι τόσο κοντά στο τέλος

και σε ασφαλή απόσταση από την αρχή"

"Αναμονή κορυφωσης"

γουργουρίζεις ικανοποιημένος

"Ποιος τολμά να πεινάσει για κάτι άλλο;"
τελειώνεις εκστασιασμένος. 

Ήμουν και δεν είμαι πια.

art  Timvnas

ήμουν και δεν είμαι πια 

μην κλαις 

την σάρκα που αφήνω πίσω

θα εξέλθω εκ νέου από την άβυσσο

πεινασμένη

όμορφη

ανελέητη

εγώ φωνή σπαραχτική

κάλεσμα

στους γύπες

στους ζητιάνους

στα σκουλήκια

εγώ η σήψη

στο μεγάλο δείπνο

 ηγεμόνων και  βασιλέων

αλεσμένο γυαλί στο ψωμί τους 

εγώ ο φόβος στα στομάχια τους

εγώ τα ματωμένα ούλα τους

η ατσαλένια παραφωνία

της ευδαιμονίας τους

η αφαίρεση

και η παύση

απλώνομαι

είμαι ρευστή

ηδονιστική 

ύπουλη

κοχλάζω 

πάνω στο πετσί τους

σαρκοφάγο μειονέκτημα

στη βεβαιότητα τους 

θανάσιμη και ατελής

 ήμουν και δεν είμαι πια 

μη με θυμάσαι

γνώρισε με

 πριν όλα μυρίσουνε στάχτη

πριν ντυθείς τα ψέματα που ψιθυρίζεις

αλήθειες

πριν χαθώ μέσα στο θάνατο

Χρησμοί.

Όλα φτιαγμένα από κάποιου είδους

ρευστού αδρανούς υλικού

από την πήξη  στην τήξη

όλα μουλιάζουν
μέσα στον Αύγουστο

όλα  μοιάζουν τόσο απίθανα ακίνητα

 ώστε ξεσπώ σε γέλια

"είναι το πιο εύκολο μωρό μου

 να τελειώσεις μια επανάσταση

αρκεί αυτή να ξεκινήσει"

το γέλιο μου γίνετε λόξυγγας

πρώτα χοροπηδάει το στομάχι

μετά το στήθος

μετά χοροπηδάω ολόκληρη

ο χορός μου χάνεται

σ' επιληπτικό παροξυσμό

αρχίζω και φτύνω χρησμούς

σε παλάμες

¨τα πλυμένα πιάτα κάνουν τον κόσμο καλύτερο"

"η κλάψα στεγνώνει το μουνί"

"η νηστεία κοστίζει περισσότερο από την πείνα"

"κανένα σκυλί δεν τραγουδάει"

"Τίποτα δεν αναπνέει στις αντανακλάσεις"
"η ουρολοίμωξη είναι η χειροπέδα της πραγματικότητας"

"η οργή δεν είναι καύλα" 

"Πρόσεχε τα ψέματα που ψιθυρίζεις

θα χρειαστεί να τα ντυθείς αλήθειες" 

Τ' άρματα (τραντίσιοναλ)

Εμπόλεμοι απόλεμοι

και τρεις ντουζίνες σπέρμα

στα άρματα μας χτίσανε

και σπάσανε τα φρένα

παπούτσια δεν μας δώσανε

ούτε και λίγες σφαίρες

στο μέτωπο μας στείλανε

να σχίζουμε παντιέρες

Εμπόλεμοι απόλεμοι
κι η ζεστή να μας θλίβει
τα μάτια μας ξερίζωσαν 
τα γιάτρεψαν με ξύδι
μας τάξανε παράσημα
μας χρέωσαν θυσίες
την πείνα μας ξεγέλασαν
μ ανόσιες  θητείες

Εμπόλεμοι απόλεμοι

με τρεις ντουζίνες ψέμα 
στα άρματα μας ξέχασαν
βουλιάζουμε στο αίμα
τα χέρια μας τα σπάσαμε
να βγούμε απ' τ' ατσάλι
μα το θεριό μας κλείδωσε
και τώρα θα μας φάει

 
Οι μέρες πέρασαν πολλές  οι μέρες μείναν ίδιες
κι ο πόλεμος δεν τελείωσε  
γιατί δεν τον κήρυξαν .

Τ' άρματα στέκονται εκεί
ακόμα και πεινάνε
τις σάρκες μας που μάσησαν
στη λάσπη τις ξερνάνε 
Κι ο τάφος  μας που ειν' ανοιχτός
στέκει και περιμένει
κανένας δεν τον έμαθε
κανένας δεν τον ξέρει
 τ όνομα μας που θρηνεί
θα σπάσει απ τα αγέρι

σαν τ άμοιρα τα χρόνια μας

και σαν το καλοκαίρι.

Ψίθυροι.

Δεν υπάρχει εξουσία

μόνο πίστη στους προφήτες της 

η κυβέρνηση φοβάται τον λαό

ο λαός τρέμει περισσότερο από την κυβέρνηση

η βιαιότητα της τύχης

παράγει μυωπικούς ήρωες

κλύσματα

παραμιλητά

Στρατηγικές βύθισης

αθροιστικές αδεξιότητες

τηγανητές πατάτες

ανθρωπολαβές

βιοκλιματικά κτίρια

πετρέλαιο

κομμουνισμό

μεγάλα βυζιά

ηθικά μαθηματικά

-καθησύχασε με

 

είμαι η ζωή

είμαι ο θάνατος

προσφέρω τα πάντα

και σ' αφήνω με τίποτα

δεν έχω έλεος

δεν έχω ψέμα 

είμαι βασιλιάς

είμαι βασίλισσα

είμαι δολοφόνος

είμαι στρατός

είμαι επαίτης

είμαι ληστής

είμαι περιπλανώμενος

είμαι η ρίζα 

η αγάπη και η πείνα σχεδιάζουνε τον κόσμο

η αποσύνθεση

θ αρχίσει με τέσσερις ώρες καθυστέρηση

τοπικούς όμβρους

και μεμονωμένες καταιγίδες στα ορεινά

ένα ρέψιμο της γης

κι όλα τα τετράγωνα θα γίνουν σκόνη.

Ύαινες

οι ύαινες γίνονται ανήσυχες
χρειάζονται μόνο το χρόνο να μεγαλώσουν
το ένστικτο είναι εδραιωμένο

η ζωή δεν μέτρησε πότε τις μέρες

μόνο ο άνθρωπος μετράει τη ζωή
ο παρελθών ποταμός
που τα κοπάδια κυλιούνται
είναι παγίδα
 σε ξεδιψάει
και σου σπάει τα πόδια

 
φοβόσουν
 φοβόσουν  όσο σου μιλούσα
έτρεμες κι έκρυβες τα χέρια στις τσέπες
μην απλώσουν κι αρπάξουν
κάθισες πάνω στις φτέρνες
προσευχόσουν για ζωή κι ένα τσιγάρο
-πρέπει να φύγουμε από δω
τούτο το νερό σέρνει 
 μνήμες και κόκαλα

κουνούσες το στόμα σου  
κατάπινες τις λέξεις 
έχτισες το σπίτι σου στις όχθες
έκλεισες τα μάτια σου κι έγινες Θεός
εφήμερος
μικρός
και λασπωμένος
φοβόσουν
 φοβόσουν  

 

 

όμως

οι ύαινες θριαμβεύουν στο πλήθος

τρέφονται αδυναμία και παράδοση

στήνουν τις νύχτες στη σειρά

τις βάφουνε με γέλια

δεν πηδάν από ταράτσες

κι είναι τόσο τρυφερές με την σπορά τους

αύριο

μετά από σένα

 θα ξεκουράσουν τα σαγονιά τους στον ήλιο 

καμιά λέξη δεν θα μιληθεί

κι η σφαγή θα ξεκινήσει πάλι

 

 

Tο νερό.

Tο νερό δεν είναι εμπόδιο
Tα σώματα  φτιάχνουν  γέφυρες
30.000 πτώματα
Aυτό το χώμα ανασαίνει με σφαγή
Eνα λάθος και θα χάσω το γεύμα μου
Aκόμα ένα και θα σπάσω το σβέρκο μου
Kρύβομαι  μέσα στις φωνές
 Iχνηλατώ τις πέτρες

Θέλει  πονηρία
 όχι  τύχη
 να πας εκεί
 που άλλος δολοφόνος δεν έχει τραφεί

Φαντάσματα

art Timwnas 

 

Σε τάφους  ρηχούς  μας θάψανε

 και  το σκάμε όταν βρέχει

Στις στάσεις ψάχνουμε δανεικά αυτιά

χαζεύοντας τις

ρωγμές που σκαρφαλώνουν στα σώματα

 Τα ταξιδεύουνε μέχρι να γίνουν χώμα

Βασιλιάδες κι αποπαίδια των λυγμών   

ζητάμε τσιγάρα 

 κερνάμε καραμέλες 

 αδειάζουμε τις τσέπες των περαστικών 

 Φοβούνται

όταν μας κοιτάζουν στον καθρέφτη το πρωί

και τους παγώνουμε το σβέρκο

όταν γελάνε δυνατά

Κανένας έρωτας δεν θα τους κρύψει

ούτε λέξεις θα τους ζεστάνουν

Πόσο υπάκουοι γίνονται όλοι όταν κρυώνουν

Μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο ψιθυρίζοντας νανουρίσματα 

Ζέστη.

πόσο θέλω να χορέψω

μούδιασαν τα πόδια μου

μέσα στα όνειρα

 κι οι μουσικές

σωπάσαν στις ουλές μου

μη γελάς

αυτή η ζέστη καταπίνει όλη την πόλη 

μισοχωνεμένο φαΐ στο στομάχι της 

καμιά αντίσταση

καθόλου βροχή

θα την φτύσει όταν δροσίσει 

ναρκωμένη 

και μισή 

φίλα με

κάτι μου μασουλάει την ρώγα

και δεν είσαι εσύ

φοβάμαι να κοιτάξω

και την κόβω

μ' αυτήν που περισσεύει

θηλάζω την ζάχαρη

χαρτιά

το τραπέζι

 τα παπούτσια σου

τόση σπατάλη μέσα στην ησυχία

 μια μέρα ακόμα κι ίσως τελειώσουμε

αντέχεις;;;

το γαμήσι

το γαμήσι 

 είχε τεθεί υπό εκκαθάριση

εδώ και χρόνια

ορκωτοί λογιστές

με προσήλωση στο καθήκον

το τακτοποίησαν

σε πρωτοσέλιδα

και

 μακροσκελή ποιήματα

το μούλιασαν  σε χλώριο

το κάρφωσαν στα μάτια

το κήρυξαν στα περίπτερα

ομοιόμορφο

ακτινοβόλο

χαμογελαστό

άοσμο 

εύγλωττο

αντιβιοτικό 

πολιτικά ορθό

από το συν στο πλην 

 στο επί

στο
μι εις τη νιοστήν

μα το γαμήσι

δεν κατάφερε να βρει αγοραστή

 θα διακόψει σταδιακά τη λειτουργία του...

θα αναφέρεται ως  βρεφική λέξη για τη βόλτα

Εκεί.

ένα μέρος κρατάω καθαρό

να κατοικίσεις...

κάτω από το δεξί μαστό.

ξέρεις πόση δύναμη θέλει

για να σπάσεις δυο πόδια;;;

να στριφογυρίσεις ένα λαιμό;;;

να θρυμματίσεις βραχίονες καρπούς και δάχτυλα

να κάνεις τα χέρια κορδέλες αράχνινες

σπάργανα απαλά να τυλιχθείς;;; 

θέλει υπομονή να διπλώσεις έναν άνθρωπο

σε εβδομήντα  και δυο στρώσεις.

θέλει την αγάπη τρυφερά πρωτόγονη

πριν οι θεοί την δέσουν

στον πάσαλο της αυλής τους.

θα βάψω τα δόντια μου με στάχτες

να μην σε τρομάξουν στο σκοτάδι.

Τα μάτια σου δεν θα τα κλείσω.

θα τα κρατήσω στην παλάμη

συντροφιά.

 κατάπια όλα τα ρολόγια

γδύθηκα όλες τις εποχές

πλύθηκα όλα τα λόγια

έφτυσα ανάσες.

γεννήθηκα τρεις φορές μπροστά σου

και περπάτησα την μια.

 μηδέν από μηδέν

τα πάντα
 γλυκιέ μου.

πίστεψε με 

κρατάω

ένα μέρος στοργικό

για να σε κρύψω

κάτω από το δεξί μου βυζί

εκεί.. 

έλα...έλα...

κοίτα με χαμογελάω

Υπάρχει εχθρός.

ph. diane arbus

Το σκοτάδι σου προσφέρει τρυφερά

συνθήκη συμμόρφωσης 

Κρύψε τα παιδιά μέσα στο ντουλάπι

και αφουγκράσου 

Η άνοιξη επαναλαμβάνεται

κάθε 12 δευτερόλεπτα

Σε οθόνες υψηλής ευκρίνειας

μπουσουλάνε

λιποβαρείς Θεοί 

Τρεις χιλιάδες ανείπωτες λέξεις

φυτρώνουν στο χώμα που

παραμένουν οι πενθούντες 

 Στα πιάτα μας

σερβίρονται ομολογίες πίστης

 Οι καλοί άνθρωποι 

δεν ξαγρυπνάνε ιδρωμένοι

Τα λάθη τους ξεχνιούνται

στα δόντια της αγάπης

Σύντομα θα χαθεί το φως

Μη φοβάσαι όμως

Κάπου εκεί 

μας φυλάει ο εχθρός.

Κανείς δεν γελάει.

 Στον παράδεισο μου 

η μονή ώρα είναι εκεί

Καθηλωμένη στο πάτωμα

Με δυο καρφιά

και τρεις τσιχλόφουσκες

Ξεκοιλιασμένη

λιπαρή

Παραδομένη

στην εκτροπή

Στον παράδεισο μου κανείς

δεν έχει μια ζωή

Έχει πολλές

κι έτσι γίνεται θεός

και οι ζωές του

μήτρες θεϊκές

Αχλάδια

 κίτρινα

πράσινα

Είδωλα

κρεμασμένα στα δάχτυλα του

 Στον παράδεισο μου 

η μόνη πόρνη είμαι εγώ

Λατρεμένη

 Απόκληρη

 Υπέροχη

Χωρίς μετάνοια

Χωρίς λουρί

Χωρίς αιτία να εξαγνίζει

Αγορασμένη 

μα ποτέ

πουλημένη

  Στον παράδεισο μου

 γίνομαι η αρχή

 η μέση

το τέλος

 O ιδρώτας

 το κουνούπι

 και η πλήξη
 Γαβγίζω
Ουρλιάζω
Κουλουριάζομαι
Το δεξί μου μάτι βουλιάζει
 μέσα στο κρανίο μου
Κανείς δεν γελάει
 στον παράδεισο μου

 Κανείς δεν γελάει
      Κανείς δεν γελάει....

κάπως έτσι

και κάπως έτσι

 η σιγουριά της παρένθεσης

γίνεται ρούχο

και μένει εκεί

κρεμασμένο

και αιώνιο

 να σου μασάει τις σάρκες.

και κάπως έτσι 

τα μάτια σου γλυκαίνουνε

ακίνητα διάφανα

καραμέλες παγωμένες

που ιδρώνουνε στον ήλιο.

και κάπως έτσι

τα δόντια σου μακραίνουνε

άσπρα πριονωτά 

σε τρεις σειρές

χωρίς λαρύγγι να τα μπήξεις.

και κάπως έτσι

τελειώνουνε οι μυρωδιές

 το σπίτι  πάλλεται

κενό  αφώτιστο

καθαρό και κρύο

ανθισμένο

σε φροντισμένους κήπους.

και κάπως έτσι

είναι που κουράζεσαι

κι αποζητάς τα παραμύθια

και τα χώνεις στην κοιλιά σου

κι αυτή πρήζεται
 ραγίζει

και ξεχειλίζει πύον.


και κάπως έτσι
η σιγουριά χτίζει την παρένθεση
 κύκλο
και μένεις εκεί
καθισμένος
και αιώνιος 
 να ξεφτίζεις στην φωτογραφία
που παζάρεψες  να ζήσεις.

 

Ήσυχες μέρες.

Ευχάριστες, απολαυστικές και δυστυχισμένες

 πηδούν οι λέξεις στ' αυτιά μας,

 Παράξενα τα κλαδιά στα δεντρά μας

 δεν σπάνε από τα σώματα που κουβαλάνε,

κι όμως  ματώνουνε στις ρίζες. 

Ευχάριστες, απολαυστικές και δυστυχισμένες

 ρουφούν ανάσες τα πνευμόνια μας.

Παράξενα τα χωράφια μας

φυτρωμένα μ' άδεια παπούτσια.

 κι όμως τα χώματα στεγνά.

Απολύσαμε το χειμώνα που φοβόμασταν

 τώρα δεν θα δούμε  άνοιξη ποτέ.

Σωπάσαμε  για να ακουστούνε οι καμπάνες

μ' αυτές βουβές σκουριάσανε

και γίνανε μπεστ σελερ

Ξεκουράζονται τα χέρια μας

 μα μουχλιάζουνε οι μέρες μας. 

 Ποια τραγούδια θα γραφτούν σ αυτόν τον δρόμο;;

θα βρούνε στόματα ποτέ για να ακουστούν;;