Ζέστη.

πόσο θέλω να χορέψω

μούδιασαν τα πόδια μου

μέσα στα όνειρα

 κι οι μουσικές

σωπάσαν στις ουλές μου

μη γελάς

αυτή η ζέστη καταπίνει όλη την πόλη 

μισοχωνεμένο φαΐ στο στομάχι της 

καμιά αντίσταση

καθόλου βροχή

θα την φτύσει όταν δροσίσει 

ναρκωμένη 

και μισή 

φίλα με

κάτι μου μασουλάει την ρώγα

και δεν είσαι εσύ

φοβάμαι να κοιτάξω

και την κόβω

μ' αυτήν που περισσεύει

θηλάζω την ζάχαρη

χαρτιά

το τραπέζι

 τα παπούτσια σου

τόση σπατάλη μέσα στην ησυχία

 μια μέρα ακόμα κι ίσως τελειώσουμε

αντέχεις;;;

το γαμήσι

το γαμήσι 

 είχε τεθεί υπό εκκαθάριση

εδώ και χρόνια

ορκωτοί λογιστές

με προσήλωση στο καθήκον

το τακτοποίησαν

σε πρωτοσέλιδα

και

 μακροσκελή ποιήματα

το μούλιασαν  σε χλώριο

το κάρφωσαν στα μάτια

το κήρυξαν στα περίπτερα

ομοιόμορφο

ακτινοβόλο

χαμογελαστό

άοσμο 

εύγλωττο

αντιβιοτικό 

πολιτικά ορθό

από το συν στο πλην 

 στο επί

στο
μι εις τη νιοστήν

μα το γαμήσι

δεν κατάφερε να βρει αγοραστή

 θα διακόψει σταδιακά τη λειτουργία του...

θα αναφέρεται ως  βρεφική λέξη για τη βόλτα

Εκεί.

ένα μέρος κρατάω καθαρό

να κατοικίσεις...

κάτω από το δεξί μαστό.

ξέρεις πόση δύναμη θέλει

για να σπάσεις δυο πόδια;;;

να στριφογυρίσεις ένα λαιμό;;;

να θρυμματίσεις βραχίονες καρπούς και δάχτυλα

να κάνεις τα χέρια κορδέλες αράχνινες

σπάργανα απαλά να τυλιχθείς;;; 

θέλει υπομονή να διπλώσεις έναν άνθρωπο

σε εβδομήντα  και δυο στρώσεις.

θέλει την αγάπη τρυφερά πρωτόγονη

πριν οι θεοί την δέσουν

στον πάσαλο της αυλής τους.

θα βάψω τα δόντια μου με στάχτες

να μην σε τρομάξουν στο σκοτάδι.

Τα μάτια σου δεν θα τα κλείσω.

θα τα κρατήσω στην παλάμη

συντροφιά.

 κατάπια όλα τα ρολόγια

γδύθηκα όλες τις εποχές

πλύθηκα όλα τα λόγια

έφτυσα ανάσες.

γεννήθηκα τρεις φορές μπροστά σου

και περπάτησα την μια.

 μηδέν από μηδέν

τα πάντα
 γλυκιέ μου.

πίστεψε με 

κρατάω

ένα μέρος στοργικό

για να σε κρύψω

κάτω από το δεξί μου βυζί

εκεί.. 

έλα...έλα...

κοίτα με χαμογελάω

Υπάρχει εχθρός.

ph. diane arbus

Το σκοτάδι σου προσφέρει τρυφερά

συνθήκη συμμόρφωσης 

Κρύψε τα παιδιά μέσα στο ντουλάπι

και αφουγκράσου 

Η άνοιξη επαναλαμβάνεται

κάθε 12 δευτερόλεπτα

Σε οθόνες υψηλής ευκρίνειας

μπουσουλάνε

λιποβαρείς Θεοί 

Τρεις χιλιάδες ανείπωτες λέξεις

φυτρώνουν στο χώμα που

παραμένουν οι πενθούντες 

 Στα πιάτα μας

σερβίρονται ομολογίες πίστης

 Οι καλοί άνθρωποι 

δεν ξαγρυπνάνε ιδρωμένοι

Τα λάθη τους ξεχνιούνται

στα δόντια της αγάπης

Σύντομα θα χαθεί το φως

Μη φοβάσαι όμως

Κάπου εκεί 

μας φυλάει ο εχθρός.

Κανείς δεν γελάει.

 Στον παράδεισο μου 

η μονή ώρα είναι εκεί

Καθηλωμένη στο πάτωμα

Με δυο καρφιά

και τρεις τσιχλόφουσκες

Ξεκοιλιασμένη

λιπαρή

Παραδομένη

στην εκτροπή

Στον παράδεισο μου κανείς

δεν έχει μια ζωή

Έχει πολλές

κι έτσι γίνεται θεός

και οι ζωές του

μήτρες θεϊκές

Αχλάδια

 κίτρινα

πράσινα

Είδωλα

κρεμασμένα στα δάχτυλα του

 Στον παράδεισο μου 

η μόνη πόρνη είμαι εγώ

Λατρεμένη

 Απόκληρη

 Υπέροχη

Χωρίς μετάνοια

Χωρίς λουρί

Χωρίς αιτία να εξαγνίζει

Αγορασμένη 

μα ποτέ

πουλημένη

  Στον παράδεισο μου

 γίνομαι η αρχή

 η μέση

το τέλος

 O ιδρώτας

 το κουνούπι

 και η πλήξη
 Γαβγίζω
Ουρλιάζω
Κουλουριάζομαι
Το δεξί μου μάτι βουλιάζει
 μέσα στο κρανίο μου
Κανείς δεν γελάει
 στον παράδεισο μου

 Κανείς δεν γελάει
      Κανείς δεν γελάει....

Της Ευχομαι. Του Νίκου Κυριακίδη.

Τα κορίτσια τρώνε
Σχεδόν κοιμούνται μασουλώντας
 Βράχια, περαστικοί, ωράρια
Να, ο προορισμός μιας γυναίκας
Πρέπει να μάθω τ’όνομα
Κάποιας νύμφης, νεράιδας, ξωτικού
Τους μιλάω με τα καθημερινά μου
Μελαγχολούν άξαφνα

Ας μ άρεσε,
 δεν ήταν μοιραίο
 Κουτουλούσε απ την κούραση
Εγώ μπλεγμένος μες τα φίδια μου
Είχα χρόνο για χάσιμο
Έχανα ανώδυνα χρόνο
 Θα πρέπει να διαλύσω κι αυτά τα σπίτια
Υγρά, κακοχτισμένα, βρώμικα
 Πρέπει να μάθω πως οδηγούν μπουλντόζα
 Αλλά τεμπέλης ήμουν πάντα
Έτσι, μπήκα σ ένα ΚΤΕΛ ...

 Έκλεισα τα μάτια
την ονειρεύτηκα ξεκούραστη
Να τρώει ζωηρά
Να ποζάρει πια στα βράχια.
 Δεν ειναι χταπόδι, ένα κορίτσι είναι
Να κερνάει σ ένα καινούργιο σπίτι
Κάθε περαστικό που αυτή διαλέγει
Πιο ήρεμη
Να μη δουλεύει τόσο
Να γελάει με καινούργια ονόματα που μαθαίνει
Μυθολογικά, περίεργα
Όλα αυτά, να έχει


Νομίζω πως τρακάραμε
 Πρέπει να αιμορραγώ
Είμαι και μόνος
 Χωρίς τα φίδια μου
 Γύρω μου όλοι ήρεμοι
Αυτή, γλύτωσε


Νίκος Κυριακίδης  

κάπως έτσι

και κάπως έτσι

 η σιγουριά της παρένθεσης

γίνεται ρούχο

και μένει εκεί

κρεμασμένο

και αιώνιο

 να σου μασάει τις σάρκες.

και κάπως έτσι 

τα μάτια σου γλυκαίνουνε

ακίνητα διάφανα

καραμέλες παγωμένες

που ιδρώνουνε στον ήλιο.

και κάπως έτσι

τα δόντια σου μακραίνουνε

άσπρα πριονωτά 

σε τρεις σειρές

χωρίς λαρύγγι να τα μπήξεις.

και κάπως έτσι

τελειώνουνε οι μυρωδιές

 το σπίτι  πάλλεται

κενό  αφώτιστο

καθαρό και κρύο

ανθισμένο

σε φροντισμένους κήπους.

και κάπως έτσι

είναι που κουράζεσαι

κι αποζητάς τα παραμύθια

και τα χώνεις στην κοιλιά σου

κι αυτή πρήζεται
 ραγίζει

και ξεχειλίζει πύον.


και κάπως έτσι
η σιγουριά χτίζει την παρένθεση
 κύκλο
και μένεις εκεί
καθισμένος
και αιώνιος 
 να ξεφτίζεις στην φωτογραφία
που παζάρεψες  να ζήσεις.