Πόλεις- Κράτη

ph. Gilles Peress

Ο χρόνος σχεδιάζει μέσα μου  μικρές πόλεις- κράτη.
Αυτόνομες και εμπόλεμες.
Όλες με τον ίδιο  κάτοικο χωρίς όνομα,
κλωνοποιημένο κατά εκατοντάδες.
Ισοπεδώνονται και ξεκληρίζονται
σε  πολέμους εμφύλιους.
Χωρίς εκεχειρίες και χειμώνες.

Χωρίς ρολόγια,  χωρίς Θεούς.

Όσους καίνε το βράδυ στις φωτιές τους  
τόσους βρίσκουν το πρωί κουλουριασμένους στις πλατείες.

Tους βάζουν στην σειρά τους δίνουνε ασπίδες και σπαθιά ,

 τους στέλνουνε στη μάχη.

Ο εχθρός είναι αδιάφορος ,ο εχθρός είναι όλοι

ότι χάσουν σήμερα θα το κερδίσουν αύριο.

Ο εχθρός θα είναι πάντα εκεί.

Kαμιά γέφυρα δεν χτίζουνε,
 δεν φυτεύουνε χωράφια

δεν πεινάνε ,
 δεν διψάνε,

δεν ερωτεύονται,
δεν βυζαίνουνε μωρά
δεν κουράζονται ποτέ.

Ο χρόνος σχεδιάζει μέσα μου  μικρές πόλεις- κράτη.

Δεν είμαι μάγισσα, δεν είμαι θαύμα

δεν είμαι βασίλισσα, δεν είμαι έρημος. 

Είμαι χώρος συναφής.

Πεδίο  αδιαίρετο

για να ματώνουν τα παιδιά μου.

Ο χρόνος σχεδιάζει μέσα μου,

δεν τραγουδάει, δεν θρηνεί,

δεν συλλαβίζει λέξεις.

 Δεν θυμώνει , δεν γελά.
Ο χρόνος μου σχεδιάζει.

 

Πορνομύστες

unknown

πόσες μοναξιές παίρνω μαζί μου

από  σώματα που βιάζονται να φύγουν 

είναι τα πιο πεινασμένα. 

με μάτια που  σε ψάχνουν για να τα κοιτάξεις

παρακαλάνε στο στόμα τους να στάξεις λίγο σάλιο

 στον σπασμό το σώμα γίνεται βούτυρο

 βελούδινο , μαλακό, λιπαρό

 δεν χρειάζεσαι μαχαίρι,  το κόβεις με τα δάχτυλα

 παίρνω μόνο την μοναξιά 

 αλμυρή, στυφή μερικές φορές πικρή

  όταν τα σώματα παγώσουν

  τους κρατώ το χέρι

  τα φιλώ στο μέτωπο

  τα παρακαλώ να μείνουν

  δεν θέλω να τα κρατήσω δικά μου

  θέλω να νιώσουν αγαπημένα

  ξέρεις
  είναι ευάλωτα τα σώματα χωρίς την μοναξιά τους

  λίγα αντέχουν μέχρι το τέλος χωρίς αυτήν.

Το ξυπνητήρι.

ph.  Daniel Murtagh

Το ξυπνητήρι μ' αρπάζει κάθε πρωί και με πετάει

σε μια κτηνώδη και ψεύτικη ανθρωπότητα.

Αυτός μένει  στο κρεβάτι

Ζεστός ,παραδομένος,ροχαλίζει απαλά σε εμβρυακή στάση.

Τον μυρίζω πάνω μου.

Τον φοράω στολή  και τον περιφέρω μέσα στην πόλη.


Αυτό κάνει  τον τρόμο υποφερτό.

Το πλήθος θολώνει.

Δεν τους βλέπω να σέρνονται

γύρω μου,με τα φρικτά κορμιά τους,

χωρίς μάτια , χωρίς αυτιά, 

γεμάτοι φρόνιμους θανάσιμους θυμούς,

με στόματα που ξερνάνε βλέννες

διεκπεραιώνοντας φρόνιμες θανάσιμες ζωές.


Βιάζομαι να γυρίσω πίσω.



Πλένομαι  πριν με ακουμπήσει.


Γδερνω την πέτσα μου με σαπούνι, καυτό νερό

και εμμονή χειρούργου.

Δεν αφήνω ίχνος από τον έξω κόσμο να τον μολύνει.

θέλω τα 90 του κιλά να ξαπλώνουν πάνω μου ανενόχλητα

μόνο σε μένα, μόνο για μένα.


Τον φιλάω στο λαιμό,

γυρνάω στο πλάι και τον σκεπάζομαι.

Καυγάς.

ph. antoine d'agata 

-Μη κλαις για μένα δεν το αξίζω

-Δεν κλαίω για σένα, για μένα κλαίω

-Συγνώμη

-Μη ζητάς συγνώμη δεν θέλω την λύπηση σου

-Εντάξει δεν σε λυπάμαι

-θα έπρεπε να σου ρίξω γροθιά

-Πάω στοίχημα ότι θα μπορούσες

-Μη με βάζεις σε πειρασμό.
Θέλω να ξεκουμπιστείς
Μου κλέβεις τον αέρα.

- Τι εννοείς;;

-Είμαι σχεδόν νεκρή.
Αν φύγεις από κοντά μου ίσως
μπορέσω να γλιτώσω.

-Δεν θέλω να σε σκοτώσω, όχι τώρα.
Το ήθελα κάποτε.
Πάνε 15 χρόνια από τότε που 
το ένιωσα τελευταία φορά.

-...........

-Με έκανες να αισθάνομαι τόση
 ευτυχία και λύπη που
κάθε μέρα πάλευα με τον 
εαυτό μου να μην σε κατασπαράξω
για να κρατήσω αυτό το αίσθημα ζωντανό

-Με εκδικείσαι. 
Φύγε...άνοιξε την πόρτα και φύγε

-Νομίζεις ότι είναι τόσο απλό;;

-Ναι.
Φύγε, σε παρακαλώ φύγε,
σε παρακαλώ...σε παρακαλώ..

-Όχι μωρό μου.
Μπορεί  να μη σε σκότωσα,
αλλά  γελιέσαι αν πιστεύεις
ότι θα επιτρέψω  να προκαλέσεις 
αυτήν την επιθυμία σε κάποιον άλλον 

-Έπρεπε να το κάνεις.
Έχασες την ευκαιρία σου.
Αυτό είναι χειρότερο από θάνατο.

-Το ξέρω.
Δεν μας αξίζει κάτι καλύτερο.

Το φλερτ

 Επειδή έχω να φλερτάρω από την εποχή που περπατούσαν στη γη δεινόσαυροι
και για να  απαυτωθείς  έφτανε το 1  χαμόγελο,  2 εξυπνάδες, και να βγάλεις το βρακι σου….
είπα να κάνω ένα μίνι σεμινάριο ενημέρωσης …να δω τι παίζει   μιας και  το φλερτ δυστυχώς δεν ακλουθεί τις Δαρβινικες ταχύτητες εξέλιξης…αλλά τις ταχύτητες του ιντερνέτ.

Το έριξα στο διάβασμα λοιπόν… και ανακάλυψα ότι   η γυναίκα για να φλερτάρει αποτελεσματικά σήμερα πρέπει να ….
-Έχει ένα δωμάτιο τίγκα με γόβες.

-3 γούνες τουλάχιστον.

-Όλες οι σωβρακωφανελες της να έχουν ονοματεπώνυμο (γνωστών οίκων)

-Να ξέρει  πουλ ντανσινγκ.

-Ανεξαρτήτως  ηλικίας ..δεν πρέπει να φαίνεται ούτε μια μέρα πάνω από 20 ετών.

-Σιλικονατα βυζιά… κωλιά...χείλη…εχτενσιον

 …μανικιούρ…πεντικιούρ…μόνιμο σοβά μάπας.

-Να μιλάει αποκλειστικά για τον εαυτό της.

-Να μην ξαφνιάζεται όταν της αφήνουν πουρμπουάρ δίπλα στο κομοδίνο.

-Να  είναι η απόλυτη σκύλα.

αυτό περιλαμβάνει 

α) το να μην αφήνεις τον υποψήφιο φλερτ να μιλήσει  για τον εαυτό του.

βου) το να μη δείξεις συμπάθεια κατανόηση και τέτοιες προχυμένες μπούρδες.
και γου) να μην του κάτσεις από το πρώτο ραντεβού γιατί πλέων μόνο τα καλά κορίτσια κάθονται από το πρώτο ραντεβού!!!!!!

-Αν είναι σιτεμένη να πηγαίνει αποκλειστικά με νεότερους…της αρέσει δεν της αρέσει…αν είναι πιτσιρίκα αποκλειστικά με γερομπισμπικιδες…της αρέσει δεν της αρέσει…
 Και άλλα πολλά τέτοια  τρομακτικά….
Εντάξει λέω έχω πολλά να εμπεδώσω…θα τα παίρνω ένα ένα κάθε μέρα σαν αντιβίωση…θα προσαρμοστώ στο τέλος…θα το παίξω το παιχνίδι!
 Είπα να ρίξω μια ματιά και στις οδηγίες προς τους άντρες  φλερτακηδες.

Μια και ζούμε σε μπερδεμένες εποχές… είναι καλό να μπορείς να ξεχωρίσεις πότε σε φλερτάρουν και πότε πάνε να σε ληστέψουν!
 Μετά από ένα κατεβατό συμβουλές του τύπου για να φλερτάρεις μια γυναίκα
πρέπει να έχεις  λεφτά… καριέρα… περισσότερα λεφτά…τα λεφτά δεν χαλάσανε ποτέ μια γυναίκα,,, καριέρα… λεφτά… λεφτά …και να μπορείς να λες πιστευτά  ότι ανέβηκες στο Έβερεστ (την κορυφή  όχι το φαστ φουντ)…  και φυσικά λεφτά…έπεσα πάνω στο τιπ που μου προκάλεσε ένα μικρό εγκεφαλικό…
Στο πρώτο date βγάλτε την κάπου ρομαντικά για φαγητό. (Εννοείται τα πληρώνετε όλα εσείς).
 Αν το θέμα πηγαίνει κατευθείαν για το σπίτι σας «για ποτό», αναβάλτε το αν:

α) φοράτε λάθος εσώρουχο (χίλιες φορές λάθος αυτοκίνητο, παρά λάθος εσώρουχο).
 β) δεν έχετε κάνει αποτρίχωση- τελευταίες έρευνες στον γυναικείο πληθυσμό λένε ότι το Α male, γιατί ως τέτοιο προσπαθείτε να πουληθείτε, είναι πλέον αποτριχωμένο, ιδιαίτερα στο στήθος και στη βουβωνική χώρα
 γ)το σπίτι σας είναι χάλια.
 Αμέσως μου ήρθε  στο μυαλό η κλασική σκηνή με τον Παπαγιανόπουλο  και τον Κωνσταντάρα , που ο πρώτος σπρώχνει τον δεύτερο και τον ρωτάει «την χούφτωσες;;; την χούφτωσες;;;
…χούφτωστην…χούφτωστην...»….
παιγμένη με τους καινούριους κανόνες…ο Παπαγιανόπουλος να ρωτάει «Αποτριχωθηκες;;;αποτριχωθηκες…αποτριχωσου!!»


Με έπιασε κλαυσίγελος…με την ιδέα ότι ένας άνδρας θα προτιμήσει να γίνουνε  τα αρχίδια του μπλε…από το να σε πηδήξει αξούριστος.
Εδώ  παλιά άμα φούντωνε δεν τον ένοιαζε άμα εσύ ήσουν αξούριστη…αλλά όχι  πια…όχι τώρα!
Τον κάναμε και αυτόν  Μαίρη  Παναγιωταρα….
δουλεία όλη μέρα…καθάρισμα συμμάζεμα το σπίτι…αποτρίχωση… μιζανπλί… και επώνυμο βρακί!

Και ανάμεσα στους τόσους κανόνες και αποτριχώσεις γεμίζει ο κόσμος αγαμητους και κακογαμιδες… μοναξιά και αισθητικούς… αυνανιστές και youporn… κλαψα και κακές κυβερνήσεις….

Τις πληροφορίες και τον τρόμο  βρήκα στο sexelixis.gr

Η Κοιλιά

 -Είναι ανήθικο! είπε η Συνείδηση.
- Είναι βλαβερό! δήλωσε η Υγεία.
 -Αποδοκιμάζεται! φώναξε η Κοινωνία.
 -Δοκίμασε, ψιθύρισε η Κοιλιά.

- Ίσως οι κανόνες μου δώσουν την λύση, σκέφτηκε  αυτή, λύνοντας αργά τον κορσέ της

-Η λύση πάντα βρίσκεται απέναντι από τους κανόνες ,ποτέ μέσα σε αυτούς, μίλησε δυνατά τώρα η Κοιλιά .

-Ακόμα και η εξαίρεση ορίζει τον κανόνα των πραγμάτων που δεν εξαιρούνται της απάντησε αυτή

-Η εξαίρεση δεν είναι κανόνας

-Μπορεί να μην είναι τώρα, αλλά θα γίνει.Όλοι οι κανόνες γεννήθηκαν ως εξαιρέσεις

-Το λες αυτό γιατί νομίζεις ότι ζώντας μέσα σε κανόνες αποκτάς χαρακτήρα.
Οι κανόνες δεν είναι υποκατάστατο για τον χαρακτήρα ξέρεις 

-Έχω χαρακτήρα,αυτή είναι η φύση μου.Οι κανόνες είναι η ανατροφή.Οι κανόνες  ανέδειξαν το  χαρακτήρα μου.

-Μπούρδες...οι κανόνες είναι οι πιο ανίκανες Παραμάνες.Του έκοψαν το βυζί απότομα και δεν μεγάλωσε ποτέ.Βρέφος παραμένει, αδύναμο και νηστικό.Έτσι θα τον κρατήσουν για πάντα.Το αντίθετο  θα σήμαινε το θάνατο τους.

-Με κουράζεις,είπε αυτή θυμωμένα.

-δεν είναι κούραση αυτό που νιώθεις.Το ξέρεις ότι έχω δίκιο

-Δίκιο;; χα χα μπορώ να σε αποσυντονίσω  πίνοντας ένα ποτήρι νερό ή τρώγοντας δυο  μπισκότα.Το δίκιο δεν σιωπά  με ένα ποτήρι νερό!

-Και ούτε  αφαιρείται, την έκοψε απότομα η Κοιλιά.
Με κρατάς φυλακισμένη μέσα σε αυτόν τον κορσέ όλη μέρα.Με φοβάσαι και με κρύβεις!

-Σε κρύβω γιατί έτσι πρέπει.Μια γυναίκα δεν δείχνει ποτέ την κοιλιά της.Η κοιλιά την κάνει να μοιάζει μπερδεμένη,ανεξέλεγκτη  και δεν κολακεύει ποτέ το ντεκολτέ.

-Η κοιλιά την κάνει να μοιάζει ζωντανή.Η κοιλιά είναι η ζωή.

-Φυσικά τι άλλο θα μπορούσες να πεις εσύ;;
Είσαι Κοιλιά!Σταμάτα τώρα γιατί είμαι κουρασμένη και θα ήθελα να κοιμηθώ.

-Να το δοκιμάσεις, είπε πάλι η Κοιλιά. 

-Όχι, είπε αυτή και έβαλε πάλι τον κορσέ της.
Η ευπρέπεια είναι ο πιο σημαντικός κανόνας από όλους

-Είσαι βαρετή ,είσαι πιο βαρετή και από πτώμα, πρόλαβε να πει η Κοιλιά πριν την φιμώσει.


 -Είναι ανήθικο! είπε πάλι η Συνείδηση.
- Είναι βλαβερό! δήλωσε η Υγεία.
 -Αποδοκιμάζεται! βρωντοφώναξε  η Κοινωνία.







 

Κλωστή

Τραβάω μια κλωστή από την παλάμη μου.

 Την δένω στο μικρο σου δάχτυλο.

Το κάνω απαλά για να μη σε ξυπνήσω.

Σηκώνομαι από το κρεβάτι
Στιβάζω σώματα στο σαλόνι.

 Τα χώνω σε σακούλες

Στο μπάνιο ξερνάω τις σιωπές και το σπέρμα τους

Οι ήχοι σου γεμίζουν το σπίτι
τα χέρια σου ,τα πόδια σου ,τα αποτσίγαρα
τα πεταμένα ρούχα .

Ετοιμάζω  καφέ

Θα σου στρώσω τις λέξεις μου στο τραπέζι,
 μαρμελάδες και βούτυρα

 Θα μαζέψω όλη την ζεστασιά από τα σπλάχνα σου 

την φωνή σου, το θυμό σου, τον ιδρώτα σου, την γεύση σου.

Θα τα κρύψω στο ντουλάπι με την ζάχαρη

μια αυτόνομη ρώγα που θα βυζαίνω για  να ζήσω.

Νιώθω την κλωστή από την παλάμη μου να κουνιέται

Ξυπνάς και ο καφές δεν είναι ακόμα έτοιμος.